Que é a diabetes mellitus?

A diabetes mellitus é un grupo de enfermidades nas que os niveis de azucre no sangue dunha persoa son elevados en comparación con persoas sans. Os principais síntomas son o aumento da sede, a micción frecuente, a fatiga e as infeccións fúngicas incurables. Poden ocorrer perda de peso inexplicable, diminución da visión, problemas de memoria e outros problemas.

A diabetes mellitus é unha patoloxía endócrina. A enfermidade caracterízase por un desequilibrio da homeostase (constancia do medio interno), que se debe a un fallo da función intrasecretora do páncreas e trastornos na regulación dos procesos metabólicos.

O principal sinal clínico da diabetes é un aumento persistente dos niveis de azucre no sangue (hiperglicemia). Un nivel de azucre no sangue en xaxún saudable nun adulto non debe superar os 5,5 mmol/L. En persoas maiores, é permitido un lixeiro aumento dos valores (non máis de 1 mmol/l).

Patoxénese (orixe) da enfermidade

A insulina xoga un papel importante no desenvolvemento da enfermidade. Esta é unha hormona endócrina (intrassecretora) producida polo páncreas. No corpo realiza varias funcións vitais:

• Entrega de glicosa (a principal fonte de enerxía) aos tecidos e ás células.
• Regulación da cantidade de cetonas (corpos de acetona - produtos metabólicos tóxicos).
• Estimular a síntese de glicóxeno de alto peso molecular (reserva de glicosa).
• Aumento da produción de proteínas e inhibición da súa degradación.

Cando se desestabiliza a produción e o consumo de insulina, pérdese o control dos procesos metabólicos enumerados e desenvólvese a diabetes. A diabetes mellitus é incurable. Non hai terapia de erradicación que poida destruír ou reverter o proceso destrutivo do corpo. Podes desenvolver diabetes independentemente da idade ou do sexo. Os cambios patolóxicos no metabolismo e na produción de hormonas xorden baixo a influencia de varios factores que determinan a natureza da enfermidade.

Tipos e causas da enfermidade

A división dos principais tipos da enfermidade en primeiro e segundo tipo realízase en función da etioloxía (causas de aparición) e das tácticas terapéuticas utilizadas.

Primeiro tipo

A diabetes mellitus tipo 1 (IDDM 1) xuvenil e dependente da insulina ocorre na infancia e na adolescencia e pode ser conxénita. Caracterizada pola perda da función pancreática. O órgano non pode realizar a función endócrina da produción de insulina. En ausencia dunha hormona de chumbo, a glicosa concéntrase no sangue.

As células do cerebro, o sistema nervioso, a epiderme, o sistema muscular e todos os demais órganos e sistemas non reciben nutrición suficiente. Ao mesmo tempo, as propias células da glándula senten fame de azucre, o que leva á súa morte. A acumulación incontrolada de cetonas supón o risco de intoxicación global do corpo. Nos nenos, esta condición leva facilmente a un coma cetoacidoso potencialmente mortal.

Razóns

Hai dúas razóns principais para o desenvolvemento de IDDM: 1. Enfermidade autoinmune. É o resultado dun mal funcionamento do sistema inmunitario, que ignora as funcións de defensa e produce anticorpos que destrúen as células do páncreas. O desencadenante (impulso) para a activación dos procesos patolóxicos é:

• Enfermidades de orixe viral: VIH e SIDA, paperas (parotidiñas), tipos de virus do herpes (citomegalovirus, Kosaki, Epstein-Barr).
• Alerxias múltiples.
• Dieta pouco saudable (predominio de hidratos de carbono rápidos) no contexto de baixa actividade física, obesidade.

O tratamento incorrecto con certos medicamentos pode provocar reaccións autoinmunes. A segunda razón é unha predisposición xenética (a presenza hereditaria de xenes danados no corpo). A enfermidade ocorre debido ao dominio dos xenes afectados, unha mutación recesiva (herdanza de ambos os pais).

Un acervo xenético modificado non é unha garantía do 100% de que a enfermidade se desenvolverá. Ao nacer, un neno recibe unha predisposición hereditaria, e non a propia diabetes. Ao mesmo tempo, non se exclúe a transmisión indirecta da información xenética. Se os pais están sans, a tendencia á diabetes pódese herdar dos avós.

Segundo tipo

A diabetes mellitus tipo 2 non dependente da insulina (NIDDM 2) desenvólvese en persoas de 40 ou máis anos. En contraste co tipo xuvenil, o páncreas mantén as súas capacidades intrasecretoras e produce de forma estable insulina. Debido á progresión da resistencia á insulina, a glicosa acumúlase no sangue - unha violación da resposta á hormona (a susceptibilidade das células á hormona e a capacidade de consumila completamente). Debido á falta crónica de requirimento de insulina na fase grave da enfermidade, a síntese de insulina detense.

Razóns

A obesidade considérase a principal causa da resistencia á insulina. Outros factores que desencadean o desenvolvemento da diabetes tipo 2 son:

• Enfermidades crónicas do páncreas, órganos do sistema hepatobiliar, enfermidades cardiovasculares.
• Pasión insalubre polas bebidas alcohólicas.
• Trastornos alimentarios (ansia gastronómica de doces, apetito descontrolado).
• Fallo funcional da cortiza suprarrenal debido á terapia a longo prazo con medicamentos que conteñen hormonas.
• Angustia (estrés psicoemocional crónico).

Ademais, hai unha herdanza desfavorable. Este factor actúa en conxunto cos motivos enumerados no 80% dos casos. O risco de desenvolver esta enfermidade aumenta nas mulleres na fase premenopáusica e durante a menopausa. Isto débese a cambios no estado hormonal e aumento excesivo de peso.

Ademais

Outros tipos de diabetes inclúen:

• GDM (diabetes mellitus gestacional en mulleres embarazadas). Desenvólvese na segunda metade do período perinatal. As razóns son: aumento da carga no páncreas, redución da produción de insulina debido á alta actividade das hormonas esteroides sexuais (progesterona).
• Diabetes Lada (diabetes autoinmune latente en adultos). Desenvólvese segundo o tipo dependente da insulina, pero ten síntomas do segundo tipo.
• Diabetes Modi (un grupo de enfermidades xenéticas).

Importante! A diabetes mellitus non é unha enfermidade contaxiosa!

Debido á súa orixe non infecciosa, é imposible infectarse coa diabetes a través de sangue, gotículas no aire ou calquera outro medio.

Etapas e síntomas

Todas as formas da enfermidade seguen unha progresión en tres etapas con numerosas complicacións. A intensidade dos síntomas depende do estadio da enfermidade:

• Inicial (inicial) ou compensado. Debido á plena funcionalidade do mecanismo compensatorio, mantense un control estable sobre a cantidade de glicosa no sangue baixo a influencia dos medicamentos e da dieta. Se se seguen as recomendacións médicas, é posible que non se produzan complicacións.
• Nivel medio de subcompensación. Nesta fase, os síntomas da diabetes empeoran e prodúcense comorbilidades (complicacións). Faise difícil manter os niveis glicémicos nun nivel aceptable xa que o corpo traballa ao límite das súas capacidades.
• Etapa descompensada ou terminal. Caracterízase polo alto contido en azucre e a incapacidade de estabilizalo. O corpo perde a súa capacidade de loitar contra as patoloxías e resistir o desenvolvemento de complicacións. Esta condición leva facilmente a un coma diabético e á morte posterior.

Principais síntomas

A diabetes mellitus de tipo resistente á insulina ten un curso latente. Os síntomas graves poden non aparecer durante varios anos porque non teñen ningún trazo característico. Os diabéticos potenciais adoitan prestar pouca atención aos cambios no benestar ao comezo da enfermidade. Un aumento do nivel de glicosa no sangue detéctase accidentalmente durante un exame médico de rutina ou en función dos resultados dunha análise bioquímica prescrita ao paciente na presentación.

A enfermidade tipo 1 desenvólvese rapidamente, os síntomas son intensos (especialmente nos nenos). Non buscar axuda médica de forma oportuna supón unha grave ameaza para a saúde e a vida das persoas. A manifestación dos síntomas dos tipos 1 e 2 é semellante. Os principais signos de niveis elevados de azucre no sangue son:

• Diminución das capacidades físicas e mentais.
• CFS (síndrome de fatiga crónica) e Dysania (trastorno do sono).
• Polidipsia (sede persistente).
• Polakisuria (baleirado intenso da vexiga).
• Síndrome cefáxico (dor de cabeza) asociado á hipertensión arterial (TA) crónica.
• Hiperhidrosis (aumento da sudoración).
• Polifaxia (aumento do apetito que non está regulado polo cerebro).
• Infeccións víricas respiratorias agudas sistemáticas e arrefriados debido á inmunidade debilitada.
• Rexeneración a longo prazo da epiderme (pel) despois da dano.

A diabetes mellitus progresiva caracterízase por:

• O cheiro a amoníaco da boca (co desenvolvemento do tipo de enfermidade xuvenil).
• Cambios na estrutura das placas ungueais (delaminación) e do cabelo (sequedade, fraxilidade).
• Hiperqueratose (queratinización da capa cutánea dos pés) con alteración da descamación (peeling).
• Dermatomicose (enfermidade fúngica das uñas e da pel).
• As telangiectasias (araña vascular) desenvólvense nunha rede vascular pronunciada baixo a pel.
• Astenia (inferioridade neuropsicolóxica).
• Ataxia (trastornos de coordinación).
• Trastornos da memoria, visión e atención.
• Irritabilidade desmotivada substituída pola apatía.
• Taquicardia (interrupción da función rítmica do corazón).
• Artralxia (dor articular non inflamatoria).
• Parasestesia (adormecemento das pernas), calambres, ardor nos membros.
• Diminución da libido (desexo sexual).

Os síntomas sexuais son nas mulleres - candidiase (candidiasis vaxinal), NOMC (trastorno do ciclo menstrual ovárico), nos homes - erección débil (ata disfunción eréctil, se non impotencia), alopecia (calvicie). Máis tarde, os trastornos reprodutivos ocorren coa característica incapacidade para concibir un fillo.

Ademais

As manifestacións específicas inclúen os seguintes síndromes de diabetes mellitus:

• A síndrome de Mauriac é un trastorno do desenvolvemento en nenos con diabetes xuvenil.
• Síndrome de Somogyi - "saltos de azucre" debido a unha terapia de insulina incorrecta.
• Resistencia metabólica á insulina.
• Síndrome de Dawn: hiperglicemia en xaxún.

As complicacións graves da enfermidade levan á síndrome de Raynaud, un trastorno circulatorio nas extremidades con parestesia dolorosa.

Complicacións comúns da diabetes

A esperanza de vida coa diabetes depende en gran medida de evitar complicacións. A causa da discapacidade e da morte do paciente adoita ser as primeiras consecuencias da diabetes e o incumprimento das regras da terapia. As complicacións divídense en agudas e crónicas. No primeiro caso, o deterioro da saúde pode desenvolverse durante varios días a varias horas.

Unha enfermidade aguda é unha crise diabética causada pola hiperglicemia ou unha caída rápida do azucre no sangue (hipoglucemia). Unha crise hipoglucémica caracterízase por un descenso dos niveis de glicosa ata un nivel crítico de 2,8 mmol/L, polo que a persoa perde o coñecemento. Dependendo dos síntomas e desencadenantes do desenvolvemento, hai tres tipos de crises hiperglucémicas:

• Hiperosmolar (a principal causa é a diabetes mellitus tipo 2 non controlada).
• Acidose láctica (xorde debido á acumulación de ácido láctico no plasma sanguíneo e nos tecidos periféricos do sistema nervioso).
• CAD ou cetoacidose diabética (acumulación de cetonas corporales no sangue debido á deficiencia de insulina).

Normalmente non se pode evitar unha crise sen atención médica de emerxencia. Se non, os pacientes desenvolven un coma diabético. As complicacións crónicas teñen un desenvolvemento prolongado. As máis frecuentes e graves son as anxiopatías (dano vascular diabético) por alteración da composición sanguínea e trastornos circulatorios.

O tipo de anxiopatía que ocorre depende do lugar do seu desenvolvemento:

• Cambios patolóxicos nos vasos do sistema renal (nefropatía) co desenvolvemento posterior de insuficiencia renal.
• Dano ao sistema vascular do cerebro (encefalopatía), demencia inminente (demencia adquirida).
• Angiopatía das arterias coronarias, como resultado: ataque cardíaco, enfermidade cardíaca isquémica (enfermidade coronaria).
• Micro e macroangiopatía dos vasos das extremidades inferiores co desenvolvemento do pé diabético (en adiante denominada gangrena das pernas).
• Perturbación do abastecemento de sangue á retina (retinopatía) co risco de perda completa da visión.

A anxiopatía leva á atrofia das fibras nerviosas (neuropatía diabética).

Diagnóstico de laboratorio

A diabetes mellitus só se pode diagnosticar mediante unha proba de sangue de laboratorio para determinar o contido cuantitativo de glicosa. Un exame completo inclúe varios tipos de probas:

• Análise básica de sangue capilar (sangue dos dedos) ou sangue venoso.
• GTT (proba de tolerancia á glicosa) para determinar o nivel de absorción de glicosa.
• Análise do nivel de hemoglobina glicosilada (glicada) HbA1C (valoración retrospectiva da glicemia ao longo de 4 meses).
• Proba de sangue para determinar a cantidade de anticorpos contra a glutamato descarboxilase (anticorpos GAD) para determinar o tipo de diabetes.
• Análise de orina para a presenza de proteínas e glicosa (en persoas sans, estas substancias están ausentes na orina).

Ademais, prescríbense procedementos de diagnóstico de hardware: ECG, ecografía, anxiografía (examen vascular).

Principios básicos de tratamento

A diabetes mellitus non tolera a neglixencia do tratamento. Vivir con tal enfermidade significa recibir un tratamento permanente. A terapia de patoloxía baséase no uso de medicamentos e a nutrición dietética. Os principais obxectivos do tratamento son achegar os niveis de glicosa no sangue o máis posible aos valores normativos, retardar a progresión da enfermidade e atrasar o desenvolvemento das complicacións asociadas.

Métodos básicos de tratamento:

• Terapia con insulina (inxección de insulina médica para simular a súa produción natural en enfermidades de tipo 1).
• Comprimidos con medicamentos para baixar o azucre no sangue (para o tipo non dependente da insulina).
• Dietoterapia (segundo as regras da dieta "Táboa no 9").
• Cursos de fisioterapia.

Importante! O horario e a dosificación das inxeccións de insulina son prescritos individualmente por un endocrinólogo. Os medicamentos antihiperglucémicos tamén se seleccionan individualmente.

Está permitido o uso da medicina tradicional:

• Produtos de madeira (cortiza, xemas).
• Mesturas inmunoestimulantes de froitos secos e froitos secos permitidos (ameixas, figos, mazás).
• Herbas medicinais (diente de león, bardana, herba de San Xoán, ruda de cabra, ortiga, etc.).
• Mel (limitado) e produtos apícolas.

Antes de usar receitas de medicina alternativa, débese obter o consentimento do endocrinólogo tratante.

Prognóstico

Dado que a diabetes é unha enfermidade irreversible, a pregunta que xorde a todos os diabéticos é cantos anos viven as persoas con este diagnóstico. Ninguén se comprometerá a dar o número exacto. Hai certas estatísticas médicas que indican que o ciclo de vida do tipo resistente á insulina redúcese en 5-8 anos. Cunha enfermidade dependente da insulina, a esperanza de vida redúcese en 19-20 anos nas mulleres e en 10-12 anos na metade masculina da poboación. Non obstante, o sexo non é o indicador principal do número de anos aos que ten dereito un diabético.

O foco está na calidade de vida, que o paciente pode mellorar de forma independente. Se non podes desfacerte da diabetes, cómpre aprender a xestionala, é dicir, mantela estrictamente baixo control. Isto axudará a retardar o desenvolvemento de complicacións - a principal causa de morte precoz en diabéticos.

Só seguindo todas as recomendacións médicas é posible facer a vida con diabetes o máis completa posible e prolongar a súa duración. Os endocrinólogos aconsellan asistir a cursos na "Escola de Diabetes", onde se estudan en detalle todos os métodos para mellorar a calidade de vida, previr consecuencias negativas e tácticas de tratamento.

Resultados

É imposible eliminar a diabetes. Con tal diagnóstico, unha persoa debe recibir o tratamento adecuado ao longo da vida, seguir unha dieta e abandonar as adiccións. As principais causas da enfermidade son:

• Herdanza desfavorable.
• Función inmune deteriorada.
• Estilo de vida pouco saudable.

Para o diagnóstico oportuno, é necesario escoitar atentamente os cambios no benestar e someterse regularmente a probas de laboratorio dos niveis de azucre no sangue. O tempo que viven as persoas coa patoloxía depende dun bo control da diabetes.